بعد دو روزي که رسيدم ز راه

شاعر : امير خسرو دهلوي

زآمدنم زود خبر شد به شاهبعد دو روزي که رسيدم ز راه
داد نويدم به صف بندگيحاجبي آمد بشتابندگي
مهره بچيد از ندماي ديگرشه چو در چيده‌ي من ديده تر
ريزه خور خو آنچه‌ي تو ديگرانگفت که : اي ختم سخن پروران!
همت ما را طلبي در سرستاز دل پاکت که هنر پرور ست
از تو شود خواسته‌ي من درستگر تو درين فن کني انديشه چست
کز پي خواهش نبري هيچ رنجخواسته چندانت رسانم ز گنج
بخت نديده چو تو شاهي به خوابگفتمش: اي تا جور جم جناب!
تا چو توئي را به من آيد نياز؟من که بوم داعي مدحت طراز؟
ابر ، نه از قطره بود آب جويباغ ، نه از گل طلبد رنگ وبوي
نيست مگر پارسي نادرست!حاصلم از طبع کژ و فکر سست
دولت من روي نمايد بدانگر غرض شاه برايد بدان
کز پي من روي نه پيچي ز رنجگفت : چنان بايدم، اي سحر سنج!
شرح ملاقات دو سلطان دهيجسم سخن را به هنر جان دهي
قصه‌ي من با پدر مهرباننظم کني جمله به سحر زبان
آيدم از خواندن آن دل به جاي !تا اگرم هجر درآرد ز پاي
از نظر لطف اشارت نموداين سخنم گفت و به گنجو رجود
مهر زر و خلعت شاهيم دادبرد مرا خازن دولت چو باد